Kategori: Türkü Notaları

Seslerin yüksekliği ile sürelerini göstermeye yarayan işaretler, müziğin alfabesi notalardır. Müziğin alfabesini yani notaları öğrenebilmek için bir takım çalışmalar yapmak gerekiyor. Solfej, türkü notaları adları, sesleri ve süreleri ile okumaya denilmektedir. Bona ise notaları yalnızca ad ve süreleri ile okumaya denir.

Notalar yalnız başına müziği oluşturmazlar. Müzikler notaların zamansal organizasyonu ile mana kazanır. Ritim; müziğin zaman içerisindeki akışına denir. Türkü notaları bu eşsiz müzik parçaları ile bir araya gelerek gönülleri fethetmektedir.

Müziğin Alfabesi

Portre; Müziklerin yazıya dökülebilmesi için kullanılan ilk araç portredir. Beş paralel çizgi ve dört aralıktan oluşmaktadır. Notalar ise bu portrede yer alan çizgilerin üzerine ya da aralarına yazılabilir. Şayet notalar, portrenin üst kısımlarına yerleştiriliyorsa bu seslerin, tizleştiği manasına gelir.

Anahtar; Bir diğer adı açkı olan anahtar, portrenin en temek elemanıdır ve portrenin baş kısmına yerleştirilir. Notaların isimlendirilmesini sağlar.

Sol Anahtarı; Portrenin alttan ikinci çizgisinden başlayıp çizilen sol anahtarı, insan sesi ile yaklaşık frekanslarda ses verebilen enstrümanlar için kullanılmaktadır.

Fa Anahtarı; Dizek’in üstten ikinci çizgisinden başlayıp çizilir. Üstten ikinci çizginin üzerindeki nota Fa adını alır ve fa anahtarı pes frekanslardaki sesleri yazmak için kullanılır.

Do anahtarı; Dizek’in alttan üç ve dördüncü çizgilerine konur ve konulduğu çizgiye yazılan tüm notalar Do adını alır. Tenor ve alto, en yaygın kullanılan do anahtarıdır.

Oktav; Bir diğer adı sekizli olan oktav; aynı adı taşıyan 2 ses arasındaki sekiz notalık aralığa denir. İsimleri aynı olan bu notaların yükseklik dereceleri farklılık gösterir.

Ritim; Müziğin zaman içerisindeki akışına ritim denilir.

Bağ; Notanın nota değerlerini uzatabilmek için bağ kurulabilir. Şayet yan yana durmuş iki nota, aynı sesleri veriyor ise ve bağ işareti ile birbirine bağlı ise, birinci nota ikinci nota değeri kadar uzar.